სევდიან ქალაქებზე-დ

la maga de rayuela

maxresdefault

ხშირად ვფიქრობ ქალაქების ბედზე , განსაკუთრებით ზღვისპირა ქალაქების. წარმოუდგენელია როგორ უყვარდებათ, ეახლობებათ და შემდეგ როგორ უჭირთ სხვა ქალაქებთან შეგუება, ამ შემთხვევაში თბილისს ვგულისხმობ, სადაც ზღვა ხელოვნურია, სხვა ყველაფერიც პრინციპში. მარის ბათუმზე გამომცხვარმა 2357-ე სტატუსმა გადამაწყვეტინა ამის დაწერა. მარი ბათუმზე უკიდეგანოდ შეყვარებული ერთი პატარა გოგოა. ძალიან კარგად წერს, მაგრამ რაც არ უნდა დაწეროს, ყველაფერი ბათუმამდე დაჰყავს.ამ ქალაქისადმი ასეთი დამოკიდებულება მხოლოდ მარისთვის არ შემიმჩნევია, მაგრამ შორს არ წავალ, ესეც საკმარისია. ალბათ მართლაც არის ამ ქალაქში რაღაც ისეთი, რაცც საკუთარ ნაჭუჭში გაგრძნობინებს თავს.

მე ზუგდიდიდან ვარ. როცა ზღვაზე გვინდა ხოლმე წასვლა, დავეჯღანებით საყვარელი, მზესმოწყურებული თალებით რომელიმე დაუზარელ ავტომობილიან , სათნო ადამიანს და ყველანი ერთად მივდივართ ან ანაკლიაში, ან განმუხურში. 15 წუთის გზაა. მაგრამ იქაურობა ზღვის სანაპიროა მხოლოდ. ნაპირს იქით ფიზიკური შრომისგან წელმოხრილი, მზემოკიდებული, ხელებგაუხეშებელი ადამიანები ცხოვრებენ, რომელთათვის ჩვეულებრივი განებივრებული, ფუქსავატი ახალგაზრდები ვართ. ამ დროს თხილს უნდა აგროვებდე, ძვირდება 🙂 სოფელია ერთი სიტყვით. ეს არაფერი. ზღვა მაინც მაგარია ხოლმე.

აი, ქალაქი სხვა საკითხია. ბათუმში და…

View original post 180 more words

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s